Mijn naam is Christian A. Peralta — geboren in Venezuela, opgegroeid op Curaçao, gevormd door hitte, ritme en de verhalen waar niemand anders naar luisterde. Ik ben een schilder, maar voor de verf was er het gevoel. Voor het gevoel was er de stilte. Voor de stilte was er het eiland. Alles wat ik maak komt daar vandaan — uit mensen, uit gemeenschap, uit het gewicht van geschiedenis die we dragen, zelfs wanneer we er niet over praten.
Thuis raken verhalen je sneller dan zonlicht. Je stapt naar buiten en de wereld praat al — de buschauffeur met vermoeide ogen, de oude vrouw die fruit verkoopt met haar hele afkomst in haar houding, de jongens op de hoek die proberen te begrijpen wie ze moeten zijn. Curaçao fluistert niet; het ademt. Het zoemt. Het vertelt je dingen, als je lang genoeg stil durft te zitten om ze te horen.
Daar komen mijn schilderijen vandaan. Uit luisteren. Uit geraakt worden door mensen die nooit centraal staan. Ik schilder geen personages — ik schilder waarheden verpakt in kleur. Ik schilder beweging. Ik schilder druk. Ik schilder hoe identiteit zwaar op je borst kan drukken, wanneer je niet weet wie de wereld wil dat je bent.
Maar het rauwe is: mijn kunst begon eigenlijk lang voordat ik dacht dat ik een kunstenaar was. Het begon in schriftjes, in gedichten die niemand las. Woorden die ik niet hardop durfde te zeggen. Ik droeg dat allemaal met me mee, tot op een dag verf het mogelijk maakte te spreken zonder toestemming. Verf maakte de stilte luid. Verf liet me verhalen vertalen op een manier die groter voelde dan taal.
En ik schilder niet op strak gespannen, perfecte, galerieklare doeken. Nee.
Ik gebruik los canvas, karton, jute — rauwe materialen. Dingen met een geheugen. Dingen die terugvechten. Ik wil dat het materiaal zijn eigen verhaal vertelt. Dat het kreukt, weerstand biedt, me eraan herinnert dat perfectie niet bestaat. Als het oppervlak beweegt, beweeg ik mee. En zo komt de waarheid naar buiten.
Voordat ik het eiland verliet, maakte ik deel uit van Malsamaritano [2016–2020] — een beweging gebouwd op gemeenschap en creativiteit. We waren jong, rusteloos, op de beste manier rebels. We beschilderden shirts, organiseerden bijeenkomsten, maakten kunst toegankelijk voor iedereen die ademde. Achteraf gezien was dat het blauwdrukmoment. De leerschool van verbinding. De basis van wat later Piso Serø (’23-’24) zou worden — de incubator die ik in 2023 oprichtte om Caribische kunstenaars een podium te geven. Geen hiërarchie. Geen poortwachters. Gewoon ruimte om te creëren, te groeien en gezien te worden.
Mijn eerste solotentoonstelling ‘Quit my job paint my life’ bij Landhuis Bloemhof voelde als een doorbraak — een moment dat me vertelde: ‘Ja, je bent op de goede weg.’ En daarna bewees onze eerste Piso Serø-expo begin 2024 wat ik al wist: Caribische kunst is niet klein; ze is krachtig, divers en noodzakelijk.
Toen kwam Nederland.
Ik lieg niet — hier aankomen voelde alsof iemand alle geluid waar ik mee ben opgegroeid, had uitgezet. Plots stond ik in een land dat me niet kende, in een cultuur waar verhalen zich achter muren verschuilen in plaats van door de straten te bewegen. Ik moest opnieuw leren luisteren. Opnieuw leren bestaan.
Het afgelopen jaar heb ik hier stap voor stap mijn plek verworven — via pop-ups, markten, kleine galeries, grassroot-ruimtes. Ik bouwde nieuw werk, nieuwe verbindingen, en begon gesprekken waardoor ik migratie op een diepere manier ging begrijpen. Er verscheen een artikel op Mister Motley, ik vond een mentor voor sculptuur, en nu spreek ik over identiteit en mijn werk op platforms waar ik nooit van had durven dromen.
Maar dit is de echte waarheid — de waarheid die veel kunstenaars niet hardop zeggen:
I was lonely.
I was frustrated.
I was stuck in silence I didn’t choose.
Op sommige dagen voelde het alsof ik wachtte op iets dat nog niet bestond. Soms voelde uitstelgedrag als zelfbescherming. Sommige nachten zat ik met de gedachte dat de droom misschien sneller bewoog dan ik kon bijhouden.
Uit die druk, uit die stilstand, uit die weerstand, ontstond een serie met de titel: Frustrashon [óf Mas Pasenshi]. Een studie over wachten. Over spanning. Over de emotionele druk die niemand ziet. Over dat gevoel wanneer bestemming te lang op zich laat wachten. Die serie staat is in november 2025 bij MaMA in Rotterdam — het laat het deel van de reis zien waar niemand voor klapt. Die werken leerden me iets belangrijks: beweging is niet altijd zichtbaar. Groei is niet altijd luid. Soms is stilstand de les.
Nu, terwijl ik dit schrijf in november 2025 — en me voorbereid op de publicatie van dit artikel in februari 2026 — voel ik mezelf tussen twee werelden staan. Curaçao achter me, Nederland om me heen, opties voor me. Ik bouw samen met mijn partner aan een platform voor Caribische makers in de hele diaspora — een plek waar we onze eigen verhalen kunnen vertellen zonder op toestemming te wachten. We willen kunst terug naar de straat brengen, netwerken bouwen over eilanden en continenten heen, en een systeem creëren waarin onze verhalen vrij kunnen bewegen, zonder grenzen.
Mijn materialen weerspiegelen die reis:
– jute zoals de zakken uit Caribische markten;
– karton zoals migratie in fysieke vorm;
– losse canvas zoals de wind op het eiland;
– goudpapier zoals de waarde die we soms vergeten dat we dragen.
Every texture is a memory.
Every layer is a voice.
Every painting is a conversation I refuse to let die.
I don’t paint to be pretty.
I paint to be honest.
To humanize.
To challenge.
To connect.
Caribbean art is not an accessory.
It’s a language.
A heartbeat. A force.
A history still unfolding.
Als je voor mijn werk staat, wil ik dat je iets voelt bewegen in jezelf — iets vertrouwds, iets ongemakkelijks, iets echts. Ik wil dat je de verhalen hoort die ik vroeger hoorde. Dat je jezelf herkent in iemand die je nooit hebt ontmoet. Dat je luistert zoals Curaçao me heeft leren luisteren.
Ik schilder omdat ik geloof dat verbinding ons kan redden. En elke penseelstreek is een stap in de richting van de wereld die ik wil helpen bouwen.
Meer werk van Peralta op instagram: @sinsalbabida
