Claire Tabouret bij jubilerend Voorlinden
In september van dit jaar is het 10 jaar geleden dat Museum Voorlinden haar deuren opende. Het jubileumjaar start met een overzichtstentoonstelling van Claire Tabouret (1981), de Franse schilder die ook iets bijzonders te vieren heeft: haar glas-in-loodramen voor de Notre-Dame in Parijs worden eind dit jaar onthuld.
Schilderen uit een boek
Met een grote platte kwast zet Claire Tabouret korte brede stroken op een meer dan manshoog paars doek. Als een huisschilder gestoken in een wit t-shirt en witte broek resulteren haar trefzekere handelingen in een toets die bijna voelbaar is. Turend naar een kleine, gruizige laptop duurt het even voor ik snap dat ik naar een bont-achtig materiaal kijk, dat ze met verf tot een soort reliëf boetseert.
Tabouret maakte deze van een afstand klassiek ogende landschappen in de periode dat Corona de wereld in zijn greep én binnenshuis hield en noemde ze Paysages d’interieurs (2021). In haar enorme studio in LA, immer in gezelschap van haar hond, liet ze zich inspireren door Morandi, die zich bij het schilderen van zijn landschappen liet leiden door zwartwit reproducties van Cezanne. Tabouret bestudeerde landschappen van Les Nabis en vervormde de beelden door ze te scannen en er onscherpe prints van te maken om vervolgens haar eigen, soms radicale keuzes te maken in kleur en drager.
Weg van het comfort
Het eindeloos bekijken van reproducties doet Tabouret al bijna haar hele leven. Opgegroeid in het zuiden van Frankrijk, was Tabouret als kleuter (toen ze door Monet geschilderde waterlelies zag) al vastbesloten ook schilder te worden. Op haar negentiende vertrok ze naar Parijs, waar ze werd opgeleid aan de prestigieuze Ecole Nationale Supérieure des Beaux-Arts. Het lijkt erop dat Tabouret haar positie van de enigszins worstelende buitenstaander – een tiener uit de provincie met haar veldezel en liefde voor de impressionisten in het Parijs van rond de eeuwwisseling – probeert vast te houden. Niet lang nadat kunstverzamelaar François Pinault in 2013 een groot deel van haar solotentoonstelling opkocht, vertrok ze namelijk naar Los Angeles. Curator Babara Bos: ‘In Frankrijk werd het te comfortabel voor Tabouret. Het opzoeken van spanning is heel typisch voor haar. Pinault gaf haar een contactenboekje mee, maar daar heeft ze niets mee gedaan. Ze heeft zichzelf helemaal opnieuw uitgevonden.’
61×45,7cm (foto Marten Elder)
Het nemen van risico’s typeert ook haar kunstenaarspraktijk. Als schilder breidt Tabouret haar vocabulaire en media uit naar tapijten, sculpturen, vazen, wanden en plafonds waarbij de schildering een wisselwerking aangaat met het opzichzelfstaande materiaal. De vrijheid die ze als schilder neemt, de virtuositeit en het ogenschijnlijke gemak waarmee ze de onvoorspelbaarheid omarmt en de controle laat vieren maken haar werk divers en aantrekkelijk. Met deze eerste museale overzichtstentoonstelling van Tabouret, stelt Voorlinden precies dit centraal; Tabourets zucht naar het oprekken van de grenzen van de schilderkunst.
Fluïde en gelaagd
In de thematisch ingerichte zalen word je als bezoeker van Voorlinden allereerst geconfronteerd met een serie zelfportretten …
[…]
De expositie van Tabouret in museum Voorlinden is tot en met 25 mei 2026 te bezoeken.
Verder lezen? Neem een abonnement of koop een losse editie in de winkel.
