Sonsbeek met werk van achttien kunstenaars: “Ik hoef geen tuin, ik deel een park”  

Te zien 2 juli t/m 11 oktober, in Park Sonsbeek en diverse locaties in Arnhem 

Met de veelzeggende titel “Ik hoef geen tuin, ik deel een park” keert deze zomer Sonsbeek terug in Arnhem. Van 2 juli tot en met 11 oktober 2026 vormt Park Sonsbeek opnieuw het kloppend hart van een van Europa’s oudste terugkerende en meest toonaangevende tentoonstellingen voor kunst in de openbare ruimte. Wat in 1949 begon als een initiatief in de nasleep van de Tweede Wereldoorlog, is uitgegroeid tot een internationaal platform waar kunst, samenleving en landschap elkaar ontmoeten. 

Geen afgebakend bezit, maar gedeelde ruimte 

De titel van deze dertiende editie is ontleend aan een slogan van het Arnhemse collectief Loesje, dat ook zelf deelneemt aan de tentoonstelling. De slogan zet direct de toon: het park niet als afgebakend bezit, maar als een gedeelde ruimte. Park Sonsbeek fungeert niet alleen als locatie, maar ook als metafoor voor collectiviteit, ontmoeting en onderhandeling. In een tijd waarin publieke ruimte onder druk staat, voelt dat uitgangspunt opvallend actueel. 

Zoals gebruikelijk bij Sonsbeek speelt het grootste deel van de tentoonstelling zich buiten af. Kunstwerken duiken op langs wandelpaden, verscholen tussen het groen of midden in de stad. Juist die vanzelfsprekende vermenging van kunst en dagelijks leven maakt Sonsbeek toegankelijk en verrassend. De bezoeker hoeft geen drempel over; de kunst dient zich als het ware onderweg aan. 

Achttien kunstenaars en collectieven 

Voor deze editie zijn achttien kunstenaars en collectieven uitgenodigd, onder wie Larry Achiampong, Korakrit Arunanondchai, Fanja Bouts, Afaina de Jong en Femke Herregraven. Opvallend is dat een groot deel van hen – twaalf in totaal – nieuw werk ontwikkelt, specifiek voor Arnhem. Dat resulteert in een veelzijdig parcours van installaties, sculpturen en performances, die elk op hun eigen manier reageren op de omgeving. 

Naast het park strekt Sonsbeek zich uit over verschillende culturele plekken in de stad, waaronder Museum Arnhem, Rozet en POST. Die spreiding maakt van de tentoonstelling een uitnodiging tot dwalen: een route zonder vast begin of einde, waarin kunst en stad naadloos in elkaar overlopen. 

Herinnering als levende daad 

Inhoudelijk draait Sonsbeek 2026 om het thema ‘herinnering als levende daad’ –en concept dat verrassend tastbaar wordt in de praktijk. Herinnering en geheugen wordt hier niet gezien als iets vaststaands, maar als een proces: veranderlijk en voortdurend in beweging. Wat we ons herinneren – en vooral wat niet – blijkt afhankelijk van perspectief, macht en context. 

In Arnhem krijgt dat idee extra lading. De stad draagt nog altijd de sporen van de Tweede Wereldoorlog, zichtbaar in zowel de architectuur als het collectieve geheugen. Tegelijkertijd kijkt Sonsbeek nadrukkelijk vooruit. De deelnemende kunstenaars onderzoeken hoe het verleden doorwerkt in hedendaagse vraagstukken en hoe nieuwe verhalen ruimte kunnen krijgen. 

Park als levend organisme 

Curatoren Amira Gad en Christina Li benaderen het park als een plek waar uiteenlopende geschiedenissen samenkomen. Net zoals een park door iedereen anders wordt gebruikt en ervaren, geldt dat ook voor herinnering. Die veelstemmigheid vormt het uitgangspunt van de tentoonstelling: geen eenduidig verhaal, maar een verzameling perspectieven die elkaar aanvullen, bevragen en soms tegenspreken. 

Ook visueel wordt dat idee krachtig verbeeld. Illustrator Moriz Oberberger ontwikkelde een campagnebeeld waarin het park verschijnt als een levend organisme, gedragen door vele handen. Het beeld suggereert beweging en verandering – precies zoals herinnering zelf nooit stilstaat. 

Meer dan een tentoonstelling 

Sonsbeek 2026 is daarmee meer dan een tentoonstelling; het is een uitnodiging tot reflectie, verbeelding en gesprek. Over kunst in relatie tot ecologie en geschiedenis en over de manier waarop we samen ruimte delen. Of, in de geest van Loesje: niet als iets dat je afbakent, maar als iets dat je gezamenlijk vormgeeft. Gedurende honderd dagen krijgt de bezoeker alle ruimte om dat idee al wandelend, kijkend en in dialoog te verkennen.