“Ik ben geïnteresseerd in de fysieke dialoog van sculpturen en installaties met de omringende ruimte.”
Marjolein Witte studeerde Fine Art en Social Work in Utrecht. Haar werken komen voort uit één persoonlijke vraag: hoe kan ik ruimte innemen? Hier ontmoeten de kunst en de psychologie elkaar. Met kleurexplosies, geometrische vormen, grote hoekige installaties en plantenconfetti probeert zij plaats te nemen en zich thuis te voelen in de (kunst)wereld.
Sinds ‘coronatijd’ ben ik een enorme huismus en ervaar ik sneller gevoelens van heimwee. Mijn lichaam en geest zijn blijkbaar zo vergroeid met mijn huis, tuin en katten, dat alleen de gedachte aan het loslaten hiervan mij al moeite kost. Ik herinner mij nog goed, dat ik als negenjarig meisje plots mijn huis, school en dorp moest verlaten en daar nooit meer terugkeerde. Een jaar lang voelde ik intense heim wee. Heim*wee: het sterke verlangen naar (t)huis.
Sense of place
Als mens ervaren we allemaal een sense of place. We gaan betekenisvolle relaties aan met plaatsen. We verbinden ze met herinneringen, ideeën, mensen en culturen. Iedereen verlangt naar een eigen plek op deze aarde. Niet alleen een fysieke, maar daar waar we gehechtheid ervaren en verbinding voelen. Het gaat om erbij horen en gezien worden.
Al ruim tien jaar verdiep ik mij in de menselijke behoefte om ruimte in te nemen. Nadat een docent mij vertelde dat ik mij onzichtbaar maakte en dus geen ruimte innam, ging ik bij mezelf te rade. Welke verhultechnieken had ik? En kon ik mijzelf ónthullen en wel ruimte innemen? Als een rizoom spreidde zich een onderzoeksgebied voor mij uit in menselijk gedrag, de natuur en architectuur. Ik ontdekte dat de evolutionaire drang om ruimte toe te eigenen en een territorium voor onszelf vast te stellen op vele manieren geuit wordt. We bouwen, we kaderen, we roepen en we vechten. Elke dag bepalen we onze plaats op micro- en macroniveau.
Bezetten
Ik voelde de noodzaak uit het platte vlak van de schilderkunst te treden. Met houten obstakels, markeringen en kleurpatronen ‘bezet’ ik tentoonstellingsruimtes. Compensatie, zou mijn psycholoog zeggen, een term die als eerste door Freud werd gebruikt. Door te compenseren probeert een mens zijn zwakheden te overwinnen.
Ik ben geïnteresseerd in de fysieke dialoog van sculpturen en installaties met de omringende ruimte. Ze dagen de toeschouwer uit zich te verplaatsen en zich vanuit verschillende perspectieven te verhouden tot een werk. Kleur gebruik ik vanwege haar communicatieve en symbolische kracht. Kleur signaleert, emotioneert, verleidt, schrikt af en geeft richting.
Verder lezen? Neem een abonnement of koop een losse editie in de winkel.
