Tate Modern, Londen | 25 juni 2026 – 3 januari 2027
Bij het horen van de naam ‘Frida Kahlo’ is de kans groot dat je meteen een van haar zelfportretten op je netvlies hebt. Ze had een kenmerkende stijl, die je meteen herkent en ook niet meer snel vergeet. Met haar surrealistische werk was ze een van de meest invloedrijke kunstenaars ter wereld, en tevens een icoon dat solide onderdeel uitmaakt van de (pop)culturele geschiedenis. In het Londense Tate Modern hebben ze, om Kahlo te eren, dertig van haar werken verzameld. Hiermee wordt een poging gedaan om deze veelzijdige vrouw in al haar facetten te vatten. Van intellectueel tot artiest, van echtgenote tot activist; ze was het allemaal. Naast haar schilderijen zijn er ook kledingstukken, sieraden, foto’s en andere persoonlijke items van Kahlo te zien, aangevuld met ruim tweehonderd werken van tijdgenoten én latere kunstenaars. De Mexicaanse had namelijk een flinke impact op de creatievelingen die na haar kwamen. En dan hebben we het niet alleen over schilders en andere museumwaardige werken, maar ook het feit dat de commercie haar uitermate goed wist te vinden. Van t-shirts tot bekers, sokken, tassen en bloemvazen: google haar naam en het woord ‘merchandise’ en je wordt erdoor overspoeld.
Het doet je toch afvragen wat ze hier zelf van zou vinden, als tegendraadse, eigenzinnige vrouw.
Kahlo werd helaas niet oud, ze stierf in 1954 op haar 47ste, en had toen een zwaar leven achter de rug. Fysieke klachten door polio, een ernstig busongeluk waardoor ze geen kinderen kon krijgen, een moeizaam huwelijk met collega-kunstenaar Diego Rivera, gefluister over affaires (voor die van haar worden onder andere Josephine Baker en communist Lev Trotski genoemd); in een film zou je het een onrealistische opsomming noemen. Toch is die uit 2002, met Salma Hayek in de hoofdrol, zeer aan te raden voor iedereen die meer wil weten over deze bijzondere vrouw.
