Categorieën
2024 Stories

100 jaar surrealisme in België: grenzeloosheid van de geest

De musea in Brussel grijpen dit voorjaar het Belgische voorzitterschap van de Raad van de Europese Unie aan om het surrealisme te vieren. Dat André Bretons Manifest van het surrealisme precies 100 jaar geleden verscheen, maakt het dubbel feest. Maar dat was in Parijs. Wat gebeurde er ondertussen in België?

Spiegels die niet naar behoren werken, stadsgezichten waar het tegelijkertijd dag én nacht is en natuurlijk de pijp die volgens het bijschrift geen pijp ís. De combinatie surrealisme en België zal als vanzelf het beeldend werk van René Magritte (1898-1967) oproepen. Maar ook in Brussel stond het geschreven woord aan de basis van het surrealisme. Vrijwel tegelijk met Bretons manifest, bracht dichter en filosoof Paul Nougé (1895-1967) in 1924 zijn eerste surrealistische magazine uit. In het Brusselse Bozar staat Nougé als leider van het surrealisme centraal en is de titel afgeleid van de publicatie Histoire de ne pas rire, waarin essays zijn verzameld die hij tussen 1924 en 1954 schreef over zijn geloof in de transformatieve kracht van taal.

Max Ernst, Attirement of the Bride, 1940, collectie Peggy Guggenheim, Venetië (Fondazione Solomon R. Guggenheim, New York)

Nougé thuis bij Magritte

Magritte en Nougé leerden elkaar in 1924 kennen. Het is dan zeven jaar geleden dat de dichter Guillaume Apollinaire de term surréalisme voor het eerst noteerde en er is bijna 25 jaar verstreken sinds het verschijnen van Sigmund Freuds boek Die Traumdeutung. Magritte verdiende zijn geld als reclametekenaar en omringde zich ondertussen met abstract werkende kunstenaars, werd betrokken bij dada-initiatieven, exposeerde met Lissitzky en Moholy Nagy en was onder de indruk van de bevreemdende, lege landschappen van de Italiaan Giorgio de Chirico. Nougé en Magritte werden goede vrienden. Magritte schilderde hem in 1927 als ranke jongeman, met grote, ronde bril; uiterst formeel en statig, in rokkostuum, zijn rechterhand op zijn rug, zijn linkerhand aan de klink van een deur, waarachter een identieke Nougé schuilgaat.

Er waren geen Belgische surrealisten, er zijn wel surrealisten in België geweest

Tijdens de bijeenkomsten van de Brusselse groep surrealisten in het huis van Magritte, waar hij zijn schilderijen in de keuken maakte (strikt gescheiden van zijn reclametekenwerk in de schuur) dachten ze samen na over de titels, waarbij Nougé meer dan eens de beslissende woorden vond. Als theoreticus maakte Nougé zelf geen beeldend werk, op de intrigerende fotoserie La Subversion des images (1929-1930) na, gemaakt in de beslotenheid van een gewone woonkamer waarin zich wonderlijke scènes afspelen: vijf volwassenen – Magritte en zijn vrouw Georgette zijn te herkennen – concentreren zich gezamenlijk en schijnbaar zonder reden op een zwarte wand naast de schouw. Het is typerend voor het surrealisme dat mensen zonder beeldende training worden aangemoedigd iets te maken. Zoals ook bij de surrealistische vinding cadavre exquis, waarbij deelnemers ongezien de tekening van hun voorganger aanvullen op een gevouwen blad. Iedereen kan meedoen, kunstenaar of niet. Tijdens de ondenkbare verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog is de ratio hard van zijn voetstuk gevallen: het gebrek aan controle en aan intellectuele onderbouwing wordt gezocht en gevierd.

100 jaar Surrealisme Belgie René Magritte Tableau Magazine
René Magritte, Portrait de Paul Nougé, 1927

Surrealisme verovert de wereld

Al lijkt Magritte een smal burgermanleven te leiden in zijn kleine huis, in zijn nette pak, de uitwisseling van ideeën tussen het Brussels surrealisme en de wereld is evident. Magritte exposeert internationaal en Nougé is betrokken bij het schrijven van de manifesten van Breton. ‘Er waren geen Belgische surrealisten, zoals er ook geen Chinese surrealisten zijn. Er zijn surrealisten in België geweest,’ aldus E.L.T. Mesen (1903-1971), de flamboyante Belgische duizendpoot die zijn hele leven promotor van het werk van Magritte was. Toch is er wel degelijk iets typisch Belgisch te ontwaren aan het surrealisme. Vrijwel tegelijk met Bozar is in de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België de tentoonstelling ‘IMAGINE! 100 years of international surrealism’ te zien, waarin de internationale reikwijdte van het surrealisme aan de hand van thema’s als de droom, het labyrint, de metamorfose, het onbekende en het onderbewuste wordt onderzocht. In deze, in nauwe samenwerking met het Centre Pompidou samengestelde, reizende tentoonstelling zal elke locatie een andere focus leggen, passend bij de collectie. Opvallend bij het KMSKB is dat de nadruk wordt gelegd op de relatie tussen het surrealisme en symbolisme, met de duistere, droomachtige en vervreemdende sfeer in het werk van onder meer Fernand Khnopff (1858-1921) en Léon Spilliaert (1881-1946). Maar sporen van dada zijn er natuurlijk ook.

Verder lezen? Neem een abonnement of koop een losse editie in de winkel.

‘Histoire de ne pas rire. Het surrealisme in België’, Bozar – Paleis voor Schone Kunsten, Brussel, 21 februari t/m 16 juni. Met werk van o.a. Paul Nougé, René Magritte, Jane Graverol, Marcel Mariën, Rachel baes.

‘IMAGINE! 100 Years of International Surrealism’, Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België, 21 februari t/m 21 juli, i.s.m. Centre Pompidou, Parijs. Na Brussel en Parijs reist de tentoonstelling door naar Hamburger Kunsthalle, Fundación Mapfré in Madrid en Philadelphia Museum of Art. Met werk van o.a. Joan Miro, Dorothea Tanning, Man Ray, Leonor Fini, Dora Maar.

Categorieën
2023 Highlights

Veelzijdig Picasso in de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België

In samenwerking met het Musée National Picasso-Paris wijden de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België een unieke tentoonstelling aan Pablo Picasso (1881-1973). Deze samenwerking ontcijfert Picasso’s relatie met de abstracte kunst, aan de hand van meer dan 120 werken. Van de eerste kubistische experimenten in 1970, uitgevoerd in de marge van Les Demoiselles d’Avignon, tot de grenzen van action painting.

Picasso slingerde tijdens zijn carrière voortdurend tussen, rondom en langs het figuratieve én het abstracte. Begonnen aan een kunstopleiding toen hij pas 11 jaar oud was, hield Picasso het onderwijs op zijn 17e alweer voor gezien. Drie jaar later had hij zijn eerste solotentoonstelling in Parijs en nog voor de start was een kwart van de werken al verkocht. Het mooie aan het bestuderen van Picasso’s oeuvre is dat de ontwikkelingen daarin nauw in verbinding staan met de ontwikkeling in de moderne kunst in het algemeen. Hij wordt niet voor niets de personificatie van de moderne kunst genoemd en nog altijd is hij een onmisbare schakel in het analyseren en waarderen daarvan.

Picasso Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België
Pablo Picasso, Naakt met een boeket irissen en een spiegel, 1934

Om de expositie heen wordt een programma gebouwd van conferenties over hedendaagse maatschappelijke thema’s, gecombineerd met de vele facetten van Picasso. Curatoren, sociologen, journalisten, juristen, auteurs, kunstenaars, historici en filosofen werpen vanuit allerlei standpunten en inzichten een pluriforme blik op de man, de kunstenaar en zijn werk.

Picasso & Abstraction
Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België
t/m 12 februari 2023

Meer lezen? Bestel een losse editie of haal hem in de winkel.